Ostatnia
modyfikacja:
2017-05-10
Systematyka:
ROŚLINY / NACZYNIOWE / NASIENNE / OKRYTONASIENNE / (ROSOPSIDA) / BUKOWCE /
BUKOWATE / Buk / zwyczajny - wschodni - ...
Licznik odwiedzin:
Roślina cieniolubna Roślina preferująca wilgotne gleby Roślina umiarkowanie mrozoodporna
GATUNEK
Buk zwyczajny
(Fagus sylvatica)
ang. European Beech
inne nazwy: buk pospolity
Podobne gatunki:
Buk wschodni
Grab pospolity
Gatunek rodzimy
Drzewo liściaste
zrzucające liście
na zimę
Pokrój typowy
H: 30-35(40)m
Φ: 1.5-2(2.5)m
Długość życia:
200-300(500)lat
Tempo wzrostu:
nieduże
Biotop:
lasy liściaste i mieszane
Kwiaty:
1-p., wiatrop.
IV/V
Dekor.:
wios. i jes. liście!!!, kora!!, pokrój
Buk zwyczajny
Cechy charakterystyczne:
♦ Duże rozmiary i potężna sylwetka.
Ołowiowoszara kora, gładka nawet u starszych drzew.
♦ Eliptyczno-jajowate, całobrzegie liście
o falisto karbowanej powierzchni i biało orzęsionym brzegu.
Owoce w postaci trójgraniastych orzeszków zamkniętych po dwa
w 4-klapowych kolczastych okrywach.
 
Grzyby:
borowik usiatkowany,
muchomor sromotnikowy,
lejkowiec dęty
(w ściółce z liści buka często
także czubajka kania)
 

█ Zapraszam również na swoją nową stronę Rejestr Polskich Drzew Pomnikowych (http://www.rpdp.hostingasp.pl), na której znajdą Państwo najbardziej aktualne dane dotyczące rekordowych drzew w Polsce. Strona ma charakter otwarty - każdy może się zarejestrować i po zalogowaniu dodawać do bazy "swoje" drzewa wraz z ich pomiarami oraz zdjęciami. Bez zalogowania program pracuje w trybie "tylko odczyt" - dodawanie wpisów (także ich modyfikacja i usuwanie) nie jest możliwe, jednak bez przeszkód można przeglądać zgromadzone w bazie dane.

Ze względu na duże rozmiary, monumentalną sylwetkę oraz bardzo cenne drewno, buk zwyczajny cieszy się szacunkiem niewiele mniejszym niż blisko z nim spokrewniony dąb. Najbardziej charakterystyczną cechą buka, pozwalającą bez trudu rozpoznać to drzewo o każdej porze roku, jest jego jasna, ołowiowoszara, zawsze gładka kora. Buk zwyczajny jest jednym z najważniejszych leśnych drzew liściastych w Europie.

  Systematyka 

Jedyny rodzimy gatunek buka w Polsce. Posiada liczne odmiany ozdobne; najbardziej znane wśród nich są dwie grupy: 'Atropurpurea' - bardzo duża grupa odmian charakteryzujących się czerwonymi lub bordowymi liśćmi (w tym odm. 'Atropurpunicea' posiadająca bardzo ciemne, czarnoczerwone liście) oraz 'Pendula' - odmiany o długich, zwieszających się gałęziach. Inne ciekawe odmiany to odmiana żółtolistna 'Zlatia', odmiana paprotkowata (strzępolistna) 'Asplenifolia' oraz 'Zlatia' - odmiana kolumnowa o pokroju zbliżonym do topoli włoskiej.

  Występowanie / Zastosowanie

Zasięg. Strefa umiarkowana półkuli północnej. W Europie buk zwyczajny jest najliczniej reprezentowanym gatunkiem drzewa - występuje pospolicie na całym kontynencie z wyjątkiem jego północno-wschodniej i południowo-wschodniej części. Także w Polsce, gdzie przebiega północno-wschodnia granica zasięgu gatunku, buk pospolity stanowi jeden z podstawowych składników lasów, zwłaszcza puszczy bukowych Pomorzu Zachodnim oraz regla dolnego w Karpatach. Obszarami, na których drzewo nie występuje są m.in. Podlasie (w tym Puszcza Białowieska), Pojezierze Suwalskie i Mazowsze.
Biotop. Występuje od nizin po góry (w Alpach do wysokości 1600 m.n.p.m., w Tatrach - do 1300 m.n.p.m.), jest jednym z najważniejszych drzew tworzących lasy na obszarach swojego występowania. Stanowi ważny składnik lasów liściastych i mieszanych (głównie z udziałem jodły, dębu, grabu i sosny) lub sam tworzy drzewostany (buczyny).
█ Buk zwyczajny jest najlepiej rosnącym leśnym drzewem liściastym w środkowo-zachodniej Europie. W Polsce w ostatnich latach następuje w wielu regionach (np. w Beskidach) intensywna przebudowa lasów górskich, polegająca na stopniowym zastępowaniu drzewostanu świerkowego drzewostanem bukowym (więcej szczegółów na ten temat - patrz opis świerka pospolitego).
█ Wbrew temu, co obecnie można zaobserwować w wielu zwłaszcza górskich lasach, w naturze buk rzadko występuje wraz ze świerkiem. Powodem są zupełnie różne wymagania siedliskowe obu drzew. Tworzone przez świerki górnoreglowe lasy są zbyt chłodne dla buków, z kolei w reglu dolnym świerk zajmuje na ogół tylko te stanowiska, które dla bardziej wymagających buków i jodeł są niewystarczającao zasobne. Spotykane lasy bukowo-świerkowe to w większości sztucznie tworzone przez człowieka lasy gospodarcze, w których niejednokrotnie źle dobierany był skład gatunkowy.
█ Opadłe liście buków tworzą pod drzewami gęsty dywan. Utrudnia to wzrost roślin runa leśnego, dlatego w buczynach jest ono zwykle stosunkowo ubogie.

Górski las bukowo-jodłowy Górski las bukowo-jodłowy
Buczyna Buczyna
W górskich lasach buk często występuje wraz z jodłą. Miejscami drzewo tworzy też czyste drzewostany (buczyny).
Lasy tego typu występują m.in. w górach na poziomie regla dolnego.

Preferencje. Gatunek o dużych wymaganiach glebowych i klimatycznych. Optymalne warunki wzrostu znajduje w lasach regla dolnego, na żyznych i dobrze napowietrzonych glebach wapiennych lub piaszczystych. Preferuje klimat morski - wilgotny i o łagodnych zimach (stąd, poza nielicznymi wyjątkami o charaktarze wyspowym, brak jego stanowisk w centralnej, a zwłaszcza w północno-wschodniej Polsce), nie znosi silnych mrozów. Jest gatunkiem zdecydowanie cieniolubnym, wrażliwym na suszę (ale także na nadmiar wilgoci, np. długotrwały zalew) i wiosenne przymrozki, odpornym natomiast na zanieczyszczenia powietrza.
Długość życia i tempo wzrostu. Choć wiek buka zwyczajnego często bywa przesadnie zawyżany, to osiągając 200-300(500) lat jest on i tak jednym z bardziej długowiecznych drzew liściastych w Europie (z rodzimych w Polsce gatunków wyraźnie ustępuje pod tym względem jedynie dębom i lipom). Jest to drzewo stosunkowo wolno rosnące (szczególnie w młodości), o tempie wzrostu nie przekraczającym 40-60cm/rok.
█ Najstarsze w Polsce, liczące ponad 300 lat buki rosną w Sierakowie i Przedborowie (woj. wielkopolskie).
Zastosowanie Jedno z najważniejszych drzew leśnych. Poza tym gatunek używany do zalesiania terenów oraz dostarczający bardzo cennego drewna. Zarówno forma podstawowa jak i liczne odmiany ozdobne stanowią jedne z naszych najpiękniejszych drzew i są często sadzone w celach dekoracyjnych. Z nasion produkuje się olej.

  Pokrój

Okazałe, potężnie zbudowane drzewo liściaste o grubym pniu, masywnych konarach i szerokiej, kopulasto wysklepionej koronie.
Rozmiary. Wysokość do 30(40)m. Średnica pnia 1.5-2(2.5)m.
█ Jak podaje strona Tall Trees, najwyższy oficjalnie notowany (tj. z podaniem autora, daty i metody pomiaru) w Europie buk zwyczajny rośnie w Belgii i mierzy 45.65m. Na tej samej stronie można jednak przeczytać, że niepotwierdzone pomiary wskazują na istnienie aż 5 wyższych osobników, z których dwa przekraczają być może granicę 50m (52m i 51m). Gdyby informacje te okazały się prawdziwe, wymienione drzewa były najwyższymi rodzimymi drzewami liściastymi w Euopie! Więcej informacji na temat rekordowych drzew - patrz dodatek Rekordy.
█ Najgrubszy buk w Polsce to wielopniowy okaz nazwie "Dziewięć Buków", rosnący na terenie Lasów Państwowych, niedaleko miejscowości Olszyca w gminie Nowogard k. Szczecina. Wielokrotny pień drzewa, jak sama nazwa wskazuje, jest złożony z 9 oddzielnych pni, których wspólny obwód mierzony tuż przy ziemi wynosi 7.64m (Φ 2.43m) (KB, 2012). Niewiele cieńszy, za to regularnie jednopniowy buk rośnie w Świerklanach Górnych w woj. śląskim - obwód pojedynczego pnia tego potężnego i niezwykle majestatycznego drzewa wynosi 7.18m (Φ 2.29m) (PG+BM, 2013). Najwyższy natomiast w Polsce, znany autorowi strony buk pospolity rośnie w Parku Miejskim w Krzeszowicach (woj. małopolskie) i mierzy 38.5m wysokości (PG, 2015, laser). Kilkanaście metrów od rekordowego osobnika rośnie jeszcze jeden podobny, zaledwie o 1m niższy okaz. Więcej informacji na ten temat - patrz punkt Wybrane okazy.
█ Mniejsze rozmiary osiągają drzewa odmiany purpurowej (F. sylvatica var. 'Atropunicea'). Z nich, wg przewodnika C. Pacyniaka z 1992 r., najokazalsze w Polsce jest to rosnące w parku w Żaganiu (woj. lubuskie), posiadające pień o obwodzie 5.66m (φ 1.80m). Więcej informacji na temat rekordowych drzew - patrz dodatek Rekordy.
Szczegóły pokroju. Drzewa rosnące w odosobnieniu wykształcają gruby i dość krótki, często nieregularny pień, ich korona jest zwykle bardzo szeroka i kopulasta, gęsto ugałęziona od samego dołu, masywne konary są niezwykle rozłożyste, w dolnej części skierowane zwykle niemal poziomo. U drzew rosnących w zwarciu pień jest przeważnie wysoki i prosty, korona dość wąska, a konary strzeliście wzniesione.

Pokrój buka zwyczajnego Pokrój buka zwyczajnego Pokrój buka zwyczajnego
Pokrój buka zwyczajnego Pokrój buka zwyczajnego
Pokrój buka zwyczajnego Pokrój buka zwyczajnego
Buk zwyczajny na stoku góry Grójec w Żywcu. Obwód pnia: 3.61m (Φ 1.15m) (PG, 2014).

Buk w pobliżu Crieff (Szkocja) Buk w pobliżu Crieff (Szkocja) Buk w pobliżu Crieff (Szkocja)
Buk zwyczajny w pobliżu Crieff w Szkocji. Wysokość: 23.1m, obwód pnia: 5.21m (Φ 1.66m) (PG, 2012, laser).

Pokrój buka zwyczajnego

Dzięki swoim potężnym rozmiarom,
specyficznej sylwetce oraz
unikalnej korze buki stwarzają
jedyny w swoim rodzaju klimat.


Potężny pień buka zwyczajnego w rezerwacie Bielinek Potężny pień buka zwyczajnego w Bulowicach Pień buka osiąga ponad 1.5m średnicy.
Zwykle posiada on nieregularnie
pofałdowany przekrój. Dość często
zdarzają się też wielokrotne pnie ().

Wielokrotny pień buka zwyczajnego
Powalony buk zwyczajny Powalony buk zwyczajny
Kilkusetletnie buki to jedne z najpotężniejszych drzew na naszym kontynencie (na zdjęciach powalony w 2007 roku,
prawdopodobnie stukilkudziesięcioletni buk rosnący w Bulowicach w woj. małopolskim).

Pokrój buka zwyczajnego Strzeliste konary buka zwyczajnego Gałęzie niektórych młodych drzew
przypominają grube, poskręcane sznury.


Rozłożyste konary buka zwyczajnego
Dolne konary buka, jeśli tylko mają odpowiednio dużą ilość miejsca, są bardzo rozłożyste, często niemal
poziome (po lewo). Górne konary drzew rosnących w strzeliście wznoszą się ku górze (po prawo).


W miejskich parkach często sadzone
są rozmaite odmiany ozdobne buka.
Jedna z nich - 'Pendula', posiada
mocno zwieszające się gałęzie.
Forma ozdobna buka zwyczajnego

  Wybrane okazy

Buk Sobieskiego w Świerklanach Górnych w woj. śląskim. Wysokość: 22.2m, obwód pnia: 7.18m2.29m) (PG+BM, 2013, laser). Jest to najgrubszy jednopniowy (i drugi w ogóle) buk w Polsce, z pewnością także jedno z najbardziej majestatycznych drzew w naszym kraju. Uwagę zwraca dobry stan zdrowotny giganta, co potwierdza bardzo duża ilość nasion (bukwi) pod nim leżących.

Buk Sobieskiego w Świerklanach Górnych

Buk Sobieskiego w Świerklanach Górnych


Buki zwyczajne w Parku Miejskim w Krzeszowicach (woj. małopolskie). Wysokość: 38.5m i 37.5m (PG, 2015, laser). Są to najwyższe znane autorowi strony buki w Polsce.

Najwyższy, 38.5m buk został oznaczony strzałką. Obok nieco niższy, 37.5m osobnik (z zagiętym "wierzchołkiem").
Buki te są prawdopodobnie najwyższymi drzewami w parku, jak i w całych Krzeszowicach.

Buk pospolity odm. czerwonolistnej w Strzybniku w woj. śląskim. Obwód pnia: 6.90m2.20m) (PG+MK+KB, 2013). Drzewo rośnie w głębi zaniedbanego parku. Posiada ono niezwykle malowniczy, wręcz bajkowy pokrój. Jego dodatkowym atutem jest wyjątkowo rozłożysta korona, w najszerszym miejscu przekraczająca 32m szerokości. Jeden z konarów rekordowego buka osiągnął imponującą długość 18m!

Buk pospolity odm. czerwonolistnej w Strzybniku Buk pospolity odm. czerwonolistnej w Strzybniku

Buk pospolity odm. czerwonolistnej w Łańcucie w woj. podkarpackim. Jest to jeden z najbardziej malowniczych, a można powiedzieć wręcz bajkowych buków w Polsce. Drzewo rosnie w części wewnętrznej parku otaczającego zamek w Łańcucie. Uwagę zwracają przede wszystkim niezwykle efektowne, częściowo odsłonięte korzenie. Obwód pnia buka wynosi 4.40m1.40m) (KB, 2013).

Buk w Łańcucie

Buk w Parku Oliwskim w Gdańsku. Buk ten należy do najbardziej malowniczych drzew w Parku Oliwskim. Drzewo posiada niezwykle rozłożystą koronę, której dolna część schodzi niemal do samej ziemi.

Rozłożysty buk zwyczajny w Parku Oliwskim w Gdańsku Rozłożysty buk zwyczajny w Parku Oliwskim w Gdańsku

  Korzenie

System korzeniowy typowo sercowaty, głęboki (korzeń główny sięga ok. 1.5m) i bardzo rozległy (na glebach piaszczystych jego średnica może nawet dwukrotnie przekraczać średnicę rzutu korony!), drzewo odporne na działanie silnych wiatrów. Korzenie główne grube, mocno rozwinięte i często pozrastane ze sobą cienkimi korzeniami, boczne intensywnie przerastają przypowierzchniowe warstwy gleby.
█ Uwaga. Korzenie buka zwyczajnego są wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne (należy uważać przy przesadzaniu!) oraz zmiany poziomu wód.

Korzenie buka zwyczajnego
Buk zwyczajny tworzy głęboki i bardzo rozległy system korzeniowy.
Ale czasami nawet i on przegrywa z wiatrem...

  Kora / Pędy i pąki

Kora buka zwyczajnego stanowi niezawodny znak rozpoznawczy tego drzewa. Wyróżnia się ona przede wszystkim bardzo charakterystycznym, jasnym, ołowiowoszarym zabarwieniem oraz tym, że zawsze pozostaje gładka. Młode pędy obłe, brunatnopurpurowe i lekko błyszczące, stosunkowo gładkie (pokryte jedynie rozproszonymi przetchlinkami), nagie. Pąki osadzone na krótkich trzonkach, w kształcie wrzecionowate, długie (1.5-3cm) i wąskie (liściowe 2-3mm, kwiatowe 3-5mm), mocno zaostrzone, z licznymi nakrywającymi się spiralnie, szpiczastymi, brązowo cieniowanymi łuskami. Pąki boczne mocno odstające od pędu.





Kora buka zwyczajnego jest niezwykle charakterystyczna ze względu
na swoją gładkość i jasny, ołowiowoszary kolor.

→→
Pąki buka posiadają bardzo zaostrzony, wrzecionowaty kształt.
Ich liczne łuski są brązowo cieniowane.

Buczyna Buczyna Buczyna
Gładka i jasna kora buka pospolitego prezentuje się bardzo efektownie o każdej porze roku,
a ponadto sprawia, że drzewo to trudno pomylić z jakimkolwiek innym.


Młode liście buka zwyczajnego Liście buka zwyczajnego
Eliptyczne i całobrzegie liście buka są na brzegu biało orzęsione. Orzęsienie to
jest szczególnie widoczne u młodych liści, które mają niezwyle jaskrawy, jasno-
zielony kolor i są wyposażone w długie i delikatne, szybko opadające przylistki.

  Liście

Blaszkowate, pojedyncze, z wąskimi i długimi, szybko opadającymi przylistkami. Blaszka eliptyczna lub odwrotnie jajowata, na końcu krótko zaostrzona, długości 5-10cm, całobrzega, o falisto karbowanej powierzchni, z góry zielona do ciemnozielonej, błyszcząca, od spodu jaśniejsza i matowa, na brzegach orzęsiona delikatnymi, białymi włoskami. Liczba par nerwów bocznych: 5-9. Ustawienie: dwustronne - naprzemianległe, na 1-1.5cm, owłosionych ogonkach. Okres występowania: IV-X. Liście rozwijają się w drugiej połowie kwietnia, równocześnie z kwiatami lub nieco przed ich zakwitnięciem. Jesienią przebarwiają się niezwykle intensywnie na jaskrawe kolory, najpierw głównie na żółto i pomarańczowo, potem na złocisty brąz. Czasami u niektórych drzew część liści może pozostawać na drzewie w stanie zeschniętym przez całą zimę.
█ Liście buka zwyczajnego należą do najatrakcyjniejszych kolorystycznie. Ich zabarwienie zmienia się od soczyście jasnozielonego, poprzez ciemnozielone, złocistożółte i pomarańczowobrązowe aż do złocistobrunatnego. Na każdym etapie rozwoju kolor jest bardzo jaskrawy i wyrazisty, podkreślany dodatkowo przez duży połysk liści.


Jesienne liście buka zwyczajnego Jesienne liście buka zwyczajnego Zimowe liście buka zwyczajnego Liście buka zwyczajnego z galasem
Jesienią liście buków przebarwiają się bardzo efektownie na żółto, pomarańczowo lub brązowo.
Zimą część z nich, podobnie jak u dębów, pozostaje na drzewie w zeschniętym stanie.
Występujące czasami na liściach buka
jasne, kropelkowate narośla to galasy.

Niewiele jest drzew, które mogą rywalizować z bukami pod względem kolorystyki. Nawet zimą drzewa te zachwycają swoją oryginalną, ołowiowoszarą korą. To jednak nic w porównaniu z wyglądem buków w najbardziej "kolorowych" porach roku. Na wiosnę okrywają się one niezwykle jaskrawą, "soczystą" jasną zielenią, jesienią zaś przybierają całą gamę pięknych, wyjątkowo intensywnych barw, począwszy od żółtej, poprzez pomarańczową i rudobrązową, aż do brunatnej. Kolorystycznie buki "rządzą" zwłaszcza w Beskidach oraz w Bieszczadach. Poniżej zaledwie mała próbka tego, co potrafią.

Wiosenne liście buka zwyczajnego Wiosenne liście buka zwyczajnego
Jesienne liście buka zwyczajnego Jesienne liście buka zwyczajnego
Jesienne liście buka zwyczajnego Jesienne liście buka zwyczajnego
Jesienne liście buka zwyczajnego
Jesienne liście buka zwyczajnego Jesienne liście buka zwyczajnego
Jesienne liście buka zwyczajnego Jesienne liście buka zwyczajnego

█ Sztucznie wyhodowane odmiany buka zwyczajnego mogą posiadać nietypowe zabarwienie liści. Przykładowo jedna z często uprawianych grup odmian ozdobnych o zbiorowej nazwie 'Atropurpurea' charakteryzuje się niezwykle dekoracyjnym, ciemnopurpurowym lub bordowoczarnym zabarwieniem. Z kolei odmiana 'Asplenifolia' posiada pierzasto powcinane liście.



Liście formy ozdobnej buka zwyczajnego

/
Odmiana 'Atropurpurea'
Forma ozdobna buka zwyczajnego

Liście formy ozdobnej buka zwyczajnego

Odmiana 'Asplenifolia'

  Kwiaty

Rozdzielnopłciowe, rozmieszczone jednopiennie, wiatropylne. Kwiaty męskie w wielokwiatowych, puszystych, kremowobiałych główkach o średnicy do 2cm, luźno zwisające na długich i wiotkich, zielonkawych, owłosionych szypułkach. Kwiaty żeńskie zebrane po 2-4 w filcowatych główkach stojących na krótkich, sztywnych osiach. Okres kwitnienia: IV/V (równocześnie lub krótko po rozwinięciu się liści).


Kwiaty męskie buka pospolitego
są zebrane w główkowate kwiatostany
zwisające na długich szypułkach.

→→
Kwiaty żeńskie są osadzone
na krótszych i wyprostowanych
szypułkach.
Owoce buka zwyczajnego Owoce buka zwyczajnego Owoce buka zwyczajnego
Owoce buka - tzw. bukwy to trójgraniaste,
błyszczącobrązowe orzeszki, zamknięte
w kolczastej okrywie otwierającej się
czterema klapami.


  Owoce i nasiona

Tzw. bukiew, bukwa - jednonasienne, trójgraniaste orzeszki długości 1-2cm, błyszczącobrązowe, zebrane po dwa (rzadziej pojedyncze) w zdrewniałej, pokrytej kolczastymi wyrostkami okrywie, otwierającej się po dojrzeniu czterema klapami. Są jadalne i bardzo pożywne (choć jedzone w dużych ilościach mogą zaszkodzić!), mają słodkawy smak, wytwarza się z nich olej. Okres dojrzewania owoców: VIII-X.
█ Owoce buka są jednymi z najbardziej lubianych przez dzikie zwierzęta, np. dziki, wiewiórki, sójki itp. Zwierzęta te walnie przyczyniają się do rozprzestrzeniania gatunku. Przykładowo wiewiórki i sójki zbierają bukwie jesienią, składują je w swoich kryjówkach, a potem o nich często zapominają.
█ Nasiona buka zwyczajnego kiełkują w zupełnej ciemności, gdy są przykryte warstwą ściółki.
█ Buk zwyczajny rosnący na otwartej przestrzeni zaczyna owocować w wieku około 40-50 lat, w zwarciu nieco później - pomiędzy 60-80 rokiem życia. Obfite lata nasienne przypadają co 5-8(10) lat.

  Drewno

Jasne, białożółtawe, często o różowawym lub czerwonawym odcieniu, beztwardzielowe (z wyjątkiem pewnych zabarwień zwanych fałszywą twardzielą i twardzielą mrozową), posiada średnio wyraźne słoje o nieco falistym przebiegu oraz liczne promienie drzewne. Parametry techniczne drewna: twarde i ciężkie (~0.75 kg/dm3), dosyć trwałe, odporne na ścieranie, ale podatne na złamanie, wytrzymałe na działanie wody (jednak składowane w lecie szybko ulega zaparzeniu i rozkładowi przez grzyby), mało elastyczne, posiada dużą i nierównomierną kurczliwość wskutek czego bardzo łatwo pęka, jest łupliwe i łatwe w obróbce, dobrze się barwi i poleruje, cechuje się bardzo wysoką wartością opałową, wykazuje słabe właściwości ostrzegawcze. Jest stosowane w budownictwie (schody, parkiety, deski i panele podłogowe), meblarstwie (deski, okleiny, sklejki), przemyśle okrętowym, zabawkarstwie, do produkcji beczek, podkładów kolejowych, trzonków narzędzi, sprzętów domowych (szczególnie kuchennych) itp. Produkuje się z niego także najlepszy węgiel drzewny, smołę drzewną i pak.

  Inne informacje

█ Buki dostarczają dużych ilości żyznej próchnicy.
█ Buk pospolity dobrze znosi cięcie i strzyżenie (może być używany do budowy żywopłotów).
█ Drzewo wykazuje duże zapotrzebowanie na wodę w lecie - przesadzone drzewa w okresach suszy należy obficie podlewać przez kilka lat.
█ Wadą buka z użytkowego punktu widzenia jest możliwość trwałego zeszpecenia jasnej i gładkiej kory.
█ Odmiany czerwonolistne wytwarzają czasami tzw. "rewersyjne" czyli zielonolistne gałązki.
█ Młode liście buka bardzo łatwo przemarzają.


  Galeria zdjęć

Zobacz galerię...