Nasuwa się pytanie, jakie wspólne cechy powodują wydzielenie wspomnianych 10 gatunków wraz z ich licznymi mieszańcami i odmianami do oddzielnej sekcji topól balsamicznych? Jedną z takich cech jest niewątpliwie budowa liści. U większości gatunków są one stosunkowo duże, o eliptycznym lub jajowatym kształcie, z klinowatą, zaokrągloną lub lekko sercowatą nasadą i bardzo drobno karbowanopiłkowanym brzegiem. Najbardziej jednak charakterystyczne są spody liści - białawe (często z żółtymi, balsamicznymi naciekami) i gładkie sprawiają wrażenie jak gdyby były pokryte warstewką wosku. Blaszka liściowa jest gruba i skórzasta, przez co wydaje się dość sztywna w dotyku. Ostatnie dwie cechy mają duże znaczenie dekoracyjne. Ujawnia się ono szczególnie na wietrze, kiedy białe spody liści odsłaniają się, a same liście w charakterystyczny sposób "klekoczą". Zarówno liście, jak i duże, klejące pąki topól balsamicznych mają jeszcze jedną cenną właściwość, mianowicie w początkowym stadium rozwoju wydzielają intensywny i bardzo przyjemny, balsamiczny zapach (stąd nazwa grupy).

Z uwagi na niewielkie wymagania i niezwykle duże tempo wzrostu, topole balsamiczne idealnie nadają się do szybkiego uzyskiwania zadrzewień na terenach miejskich. Równocześnie dzięki zwartej i niezbyt szerokiej koronie dobrze sprawdzają się one jako drzewa przydrożne. Jako rośliny ozdobne są cenione przede wszystkim z powodu atrakcyjnych liści oraz przyjemnego zapachu wydzielanego na wiosnę. Warto również wspomnieć, że w ubiegłych latach powstała spora liczba mieszańców stworzonych specjalnie na potrzeby produkcji drewna opałowego. Drzewa te są uprawiane na skalę przemysłową na tzw. plantacjach energetycznych i charakteryzują się ekstremalnie szybkim wzrostem (wartość rębną osiągają już w wieku 15-25 lat!) a także stosunkowo dużą wartością kaloryczną drewna.